یکشنبه , ۲۸ آبان ۱۳۹۶
خانه » زاویه ای دیگر » شناخت امام

شناخت امام

moharam

شناخت امام

مهمترین و اساسی ترین رکن دین اسلام، اصل امامت است. قبولی تمامی اعمال و عبادات و اعتقاداتمان از جانب خداون متعال،در گروی پذیرش توأم با شناخت این اصل مهم و اساسی است. برای درک اهمیت این موضوع، ابتدا به بررسی لغوی این واژه می پردازیم.

واژه امام که از ماده «اَمّ» می‎باشد، در اصل به معنای «قصد کردن» است. این کلمه در کتب لغت به معانی مختلفی آمده، که ریشه همه آنها «قصد کردن همراه با توجّه خاص» است.

به راستی قصد کردن توأم با توجه خاص، به چه معناست؟

از حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام) روایت شده که رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند:

«مَثَلُ الإمام مَثل الکعبه إذ تُؤتی وَ لا تَأتی»[۱]

«امام همچون کعبه است که باید به سویش روند، نه آنکه (منتظر باشند تا) او به سوی آنها بیاید.»

برای حج مردم باید به سمت کعبه بروند نه اینکه کعبه به سراغ آنها بیاید. این مردم هستند که باید به سمت امام بروند تا امام ایفای نقش کند. دنیا، دنیای اختیار است؛ ما هستیم که باید تصمیم بگیریم و ما هستیم که داریم امتحان می شویم. ما باید به سمت امام معصوم برویم، در غیر این صورت، نباید توقع داشته باشیم که امام به تنهایی عالم را اصلاح کند.

این طور نیست که امام حسین علیه السلام خوب باشند و یزید از طرف دیگر بد و امام حسین علیه السلام رفته باشند و با او جنگیده باشند. اگر اینگونه بگوییم درواقع صورت مسئله را پاک کرده ایم.

این مردم بودند که امام حسین علیه السلام را رها کردند و یاریش نکردند. این مردم بودند که به سمت کعبه الهی نرفتند و حضرت را تنها گذاشتند. همان هایی که امام زمانشان را می شناختند، امامشان را رها کردند.

کوفیان در یک امتحان پیروز شدند، آنجا که مسلم ابن عقیل آنها را دعوت کرد؛ ولی در امتحان بعدی شکست خوردند.

بزرگترین نهیب امام حسین علیه السلام، به شیعیان است.

 به راستی اگر ما زمان امام حسین علیه السلام بودیم چه می کردیم؟

 ما چگونه ایم؟

 آیا در لبیک به دعوت فرزند پیامبر، سربلند شده ایم؟

کوفیانی که در مقابل امام حسین علیه السلام ایستادند، همان کسانی بودند که در ایام فاطمیه و شهادت امیرالمومنین علی علیه السلام عزاداری می کردند با این حال امام زمان خویش را رها کردند.

اگر ما هم عزاداری کنیم و اشک و آه بر ائمه گذشته بریزیم ولی امام زمان خویش را تنها بگذاریم و رها کنیم، آن وقت چه فرقی با کوفیان داریم؟

برای اینکه ببینیم اگر زمان امام حسین علیه السلام بودیم چه می کردیم، باید ببینیم الان با امام زمان خود چه می کنیم؟ آیا ما هم مانند مردمان گذشته،به بهانه های مختلف، امام خود را رها کرده ایم و به زندگی دنیوی مشغول گشته ایم؟

قضاوت با خودمان!

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که تو در برون چه کردی؟ که درون خانه آیی

به قلم منتظر و بازنویسی امیرحسین نبوی



[۱] (بحار الانوار ، ج ۳۶ ، ص ۳۵۳)

۲ نظر

  1. سلام برشما دوست مخلص حضرت مهدی عج
    و سلام بر همۀ رهپویان حماسه آقرین کوی انتظار
    امید که هماره قلم و اندیشۀ شما در مسیر اتصال به کوی دلدار، نشاط بخش دل های شیفتگان محبوب مهربانمان باشد.
    پایگاه با محتوا و ارزشمند شما به رنگ و بوی ولایت و مهدویت، طراوت یافته.معنویت و صفا از آن جاری است.
    در پناه یار سربلند و پاینده باشید.

    یافته.

    • سلام
      استاد با حضورتون سایت رو منور کردین، نظر لطف شماست. ممنون ار حسن نظرتون.
      موفق باشین- در پناه حق


از ما حمایت کنید!